Με τη φροντίδα του πολιτιστικού συλλόγου «το Ουσάκ» που αποτελεί αναμμένο φάρο του Μικρασιατικού πολιτισμού στη Νέα Ευκαρπία, τελέστηκε το καθιερωμένο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως πάντων των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, θύματων της θηριωδίας του τουρκικού στρατού κατά το 1922.
Επιπρόσθετα, η κυρία Σοφία Τσολοζίδου- πρόεδρος του συλλόγου- με λόγο συγκινητικό αλλά και αφυπνιστικό εξέθεσε ιστορικές πτυχές της εθνικής συμφοράς που αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία ακόμη γενοκτονία.
Παραθέτουμε ορισμένα χωρία του επιμνημόσυνου λόγου που εκφώνησε η κα πρόεδρος.
"Σήμερα, μετράμε ήδη 97 χρόνια από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 13 ης
Σεπτεμβρίου 1922, που το αιματηρό βίωμα καταγράφηκε στην Ιστορία και έγινε
Μνήμη και τιμούμε τη μνήμη εκείνων, που κράτησαν ακοίμητο καντήλι τον
πολιτισμό του ελληνισμού για χιλιετίες.
Τον Αύγουστο του 1922, ο τουρκικός στρατός άρχισε να φθάνει στη Σμύρνη.
Από τους Τούρκους, πρώτοι μπήκαν οι τσέτες, που ακολουθούσαν το στρατό
του Κεμάλ, που άρχισαν αμέσως τις θηριωδίες.
Η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη και σήμανε το οριστικό τέλος της μακραίωνης
παρουσίας του ελληνισμού στη Μικρά Ασία.
Όσοι Έλληνες κατάφερναν να γλιτώσουν έτρεχαν στο λιμάνι κι εγκατέλειπαν
την πόλη. Ο απολογισμός ήταν τραγικός.
Πάνω από 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πανάρχαιες
εστίες των προγόνων αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς.
Σήμερα, 97 χρόνια μετά, εκείνος ο καπνός της πυρκαγιάς είναι πια ένα σύννεφο
μνήμης, που κλείνει μέσα του τις 1.500.000 μορφές των αδελφών μας που
εκδιώχθηκαν και σφαγιάστηκαν, μα έρχονται στον ύπνο μας και στον ξύπνιο μας
και μας εμψυχώνουν, φέρνοντάς μας ηχηρό το μήνυμα πως «ότι κι αν κάνουν
για να μας αφανίσουν, εμείς, σε πείσμα όλων των καιρών, θ’ αποδεικνύουμε
πως είμαστε... «σπόρος»."
Ευχή και αγωνία όλων μας είναι να μην υπάρξει στο βιβλίο της νεότερης ελληνικής ιστορίας άλλη τέτοια μελανή και αιματόβρεκτη σελίδα όπως εκείνη της Μικρασιατικής Καταστροφής. Χρέος όλων μας η υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας, του ανθρωπίνου δικαίου, της παράδοσης και του πολιτισμού μας.
